Hades Аёљаё—а№ђаёћаёґаё‡а№ѓаё«а№€аё‡аё„аё§аёіаёўаёўаё·аё”.pdf - Google Drive 〈iPad〉

หลายคนเชื่อว่าความมืดคือความว่างเปล่า แต่ในอาณาจักรแห่งนี้ ความมืดมีท่วงทำนองของมันเอง มันคือ "บทเพลงแห่งความมืด" (The Song of the Darkness) ที่ไม่ได้บรรเลงด้วยเครื่องดนตรี แต่ขับขานด้วยเสียงกระซิบของวิญญาณนับล้าน เสียงไหลรินของแม่น้ำสติกซ์ที่เยือกเย็น และความเงียบงันที่กดทับทุกความรู้สึกจนกลายเป็นความนิรันดร์

เมื่อใดที่คุณได้ยินเสียงลมพัดผ่านช่องแคบใต้ดิน หรือเสียงน้ำหยดกระทบหินในความมืดมิด จงรู้เถิดว่านั่นคือบทเพลงที่เขากำลังขับขาน—บทเพลงที่เป็นทั้งจุดสิ้นสุดของทุกสิ่ง และจุดเริ่มต้นของการพักผ่อนชั่วนิรันดร์

ท่ามกลางความลึกที่แสงอาทิตย์มิอาจส่องถึง ที่ซึ่งกาลเวลาไม่มีความหมาย และลมหายใจสุดท้ายของคนเป็นกลายเป็นเพียงไอหมอกจางๆ ณ ที่แห่งนั้นคืออาณาจักรของเขา—ฮาเดส ผู้ครองบัลลังก์นิลกาฬภายใต้รากลึกของมหาพสุธา

ฮาเดสไม่ใช่เพียงเทพแห่งความตาย แต่เขาคือเจ้าแห่งทรัพย์ทางธรณี ผู้ครอบครองแร่ธาตุและอัญมณีทุกชิ้นที่ซ่อนตัวอยู่ใต้โลก บทเพลงของเขาจึงไม่ใช่เพียงความโศกเศร้า แต่คือความมั่งคั่งที่ไร้ขีดจำกัดและความยุติธรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ในขณะที่ซุสครองท้องฟ้าและโพไซดอนครองมหาสมุทร ฮาเดสกลับครองสิ่งที่แน่นอนที่สุดเพียงสิ่งเดียวของมนุษย์... นั่นคือ "จุดจบ"

ภายใต้เงาของหมวกล่องหน (Helm of Darkness) ใบหน้าที่แท้จริงของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างที่โลกเบื้องบนประณาม แต่มันคือใบหน้าของผู้แบกรับภาระที่หนักอึ้งที่สุดในจักรวาล การรักษาความสมดุลระหว่างโลกคนเป็นและคนตายคือพันธนาการที่ทำให้เขาต้องกลายเป็นผู้เดียวดายตลอดกาล