„Szorstka lekcja polskości” to nie jest wyrok, ale diagnoza. Każdy tydzień, który kończymy z poczuciem niedosytu i zmęczenia politycznym spektaklem, powinien być sygnałem ostrzegawczym. Polskość w swoim najlepszym wydaniu zawsze opierała się na solidarności w momentach kryzysowych. Dziś jednak kryzys jest pełzający, ukryty w codziennych animozjach.
Czym jest ta „szorstkość”? To moment, w którym nasze wyobrażenia o wspólnocie zderzają się z twardą ścianą interesów, partyjniactwa i zwykłej ludzkiej niechęci do porozumienia. W tym tygodniu obserwowaliśmy to na wielu polach: od sporów o kształt instytucji państwowych, po lokalne konflikty, które jak w soczewce skupiają nasze narodowe przywary. komentarz_tygodnia_szorstka_lekcja_polskosci
Słowa przestały służyć do opisywania rzeczywistości, a stały się orężem do jej kreowania i zwalczania przeciwnika. „Szorstka lekcja polskości” to nie jest wyrok, ale
Ostatnie siedem dni w polskiej debacie publicznej nie było czasem łatwym. Jeśli ktoś liczył na spokój i konstruktywny dialog, musiał poczuć się rozczarowany. Zamiast tego otrzymaliśmy kolejną, wyjątkowo – taką, która nie głaszcze po głowie, ale zmusza do spojrzenia w lustro, nawet jeśli obraz, który tam widzimy, jest daleki od ideału. Między ideałami a rzeczywistością Dziś jednak kryzys jest pełzający, ukryty w codziennych
Widzimy postępującą erozję zaufania do instytucji i osób, które powinny być punktami orientacyjnymi.